Του ιερέως: Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Στην ισοπεδωτική
εποχή μας, το να παραμείνεις άκαμπτος και αλύγιστος, όταν πέσει πάνω σου το
βάρος όλων των άλλων, είναι ένα άθλημα τίμιο και δυσκολοκατόρθωτο. Το να
αντικρίζεις στητός τους σκοπούς που έχεις τάξει στη ζωή σου, περιφρονώντας τις
φτωχές ανθρώπινες φιλαρέσκειες, είναι μια πράξη πολύ δύσκολη.
Το να βλέπεις
γύρω σου τους άλλους να σε επαινούν πάντα ικανοποιημένοι ή να σου χαμογελούν
γιατί ανταποκρίθηκες στις όποιες απαιτήσεις τους, δεν είναι παρά οικτρή ματαιοδοξία.
Οι σκέψεις μου
αυτές, ως προείπα, γεννήθηκαν μέσα μου τα βράδια της Μ. Εβδομάδας και ιδιαίτερα
όταν ψάλλονταν ο Όρθρος της Μ. Τετάρτης. Εκεί, ένα από τα τροπάρια της Γ΄ ωδής
λέγει: «Το δεινόν βουλευτήριον των ανόμων, σκέπτεται, θεομάχου ψυχής υπάρχον,
ως δύσχρηστον τον δίκαιον αποκτείναι, Χριστόν, ω ψάλλομεν, ου ει Θεός ημών και
ουκ έστιν άγιος πλην σου Κύριε».
Με άλλα λόγια,
ένα βασικό αίτιο που οδηγήθηκε ο Χριστός στο Σταυρό, ήταν και το ότι δεν
υποτάχθηκε στις παράλογες απαιτήσεις των Φαρισαίων να τον χρησιμοποιήσουν ως
συνεργό τους.
Έτσι, σκέφτηκα,
ο δίκαιος άνθρωπος ήταν πάντα «κάρφος» στα μάτια των αστόχαστων ανθρώπων, όσων
πιστεύουν πως μπορούν με τη βία, την ψευτιά, την ευλυγισία ή την πονηριά, να
κυβερνήσουν αυτόν τον κόσμο.
Ποιος, όμως, είναι
ο δίκαιος; Οπωσδήποτε όχι μόνο εκείνος που διακρίνεται για τη δικαιοκρισία του,
που αγωνίζεται να εφαρμόσει στην καθημερινή του ζωή κανόνες δικαίου, που
ζυγίζει κάθε φορά τις πράξεις τις δικές του ή των άλλων με απόλυτη
αντικειμενικότητα. Γενικότερα, δίκαιος είναι εκείνος που, πιστεύοντας σε
αιώνιες αξίες και στην πρωταρχική σημασία του ήθους, αγωνίζεται για την άνοδο
της ποιότητας τη ζωής. Αυτός που προσηλώνεται με πάθος σε ό,τι αληθινά δείχνει
νόημα στην επίγεια ζωή, σε ό,τι γνήσιο δίνει χαρά στην ανθρώπινη ψυχή, σε ό,τι
οδηγεί τον άνθρωπο προς τα «άνω», προς τον ουρανό. Αυτός που με ευσυνειδησία
επιτελεί την αποστολή του, υπηρετεί με ακαμψία τα ιδανικά του, δεν
προσαρμόζεται με ευχέρεια, δεν παραδίδεται αμαχητί, δεν οδηγείται εύκολα στους
συμβιβασμούς.
Αυτός ο
άνθρωπος, όπως τον περιέγραψα, δεν είναι εύχρηστος στα χέρια των «επιτήδειων»
και «πρακτικών» της εποχής μας. Δεν υπάρχουν δυνατότητες για να
«χρησιμοποιηθεί» ως όργανο για τις ύποπτες επιδιώξεις τους.
Ο δίκαιος, στις
μέρες μας είναι ο άνθρωπος που δεν δέχεται να μεταβληθεί σε φερέφωνο, δεν
πνίγει την φωνή της συνείδησής του απλώς και μόνο για να γίνει αρεστός.
Υποταγμένοι, οι πιο πολλοί, σε μικροψυχίες και ανεκδιήγητες ευτέλειες,
ηδονίζονται όταν υποτάσσουν και άλλους, όταν οι άλλοι αγόγγυστα, ανεξέλεγκτα
και πριν από όλα, χωρίς κρίση, υποκύπτουν στις πιο περίεργες ιδιοτροπίες τους.
Οι πιέσεις
παρουσιάζονται έντονες και ποικίλες. Συκοφάντηση, διασυρμός, άρνηση της αξίας,
εκστρατεία του πλήθους εναντίον του.
Ο δίκαιος, όμως,
δεν υποχωρεί, δεν λυγίζει. Αντίθετα, προχωρεί για την πραγματοποίηση των σκοπών
του, με βαθύ αίσθημα ευθύνης και αξιοπρέπειας.
Η ακαμψία
του, φίλοι αναγνώστες, πιστοποιεί τη δυσχρηστία του.
