Εκείνη η γωνιά του καναπέ και τι δεν μου θυμίζει ...Πάλιωσε το ύφασμα από την τριβή.Μα όταν πέφτει η ματιά εκεί,οι αναμνήσεις τρέχουν πίσω στον χρόνο.Από εκεί στό δρόμο κοιτούσες ανήμπορος να σηκωθείς.Από εκεί λόγια ειπώθηκαν που δεν έπρεπε να ειπωθούν.
Απο εκεί με κοιτούσες με μάτια υγρά χωρίς τα χείλη να μιλούν,μήν τυχόν και φανεί η αδυναμία σου.Ήρθε η στιγμή,που και το χέρι σήκωσες αργά για να μου δείξεις την ανήμπορη δύναμη σου....να κάνεις έντονη την παρουσία σου...την εξουσία σου..να μου θυμίζεις τις υποχρεώσεις μου,τις απαιτήσεις σου,καμιά φορά και τα ευχαριστώ σου.Άφησα εκείνη την μεριά του καναπέ έτσι...Η θέση πλέον είναι κενή.Μόνο η αγάπη μένει αξέχαστη,μόνο η συγχώρεση μπορεί να γλυκάνει την πίκρα.
Τα ξέχασα όλα ο χρόνος είναι ο γιατρός.Αυτός όλα τα ξεθωριάζει τα απαλύνει Εκείνη η γωνιά του καναπέ έκλεισε την πόρτα του παρελθόντος για πάντα.Δεν κάνουν οι θέσεις τα αισθήματα.
Οι άνθρωποι τα αισθάνονται και τα δίνουν.Αυτοί που ξέρουν,πώς να σου προσφέρουν,χωρίς εγωισμό,υπερηφάνεια,απαιτήσεις και φωνές.Περνώντας τα χρόνια εκείνη η γωνιά του καναπέ δεν σου θυμίζει πλέον τίποτα ...
Όλα έρχονται και παρέρχονται.ξεχνιούνται εύκολα χωρίς να αφήσουν σημάδια στην ψυχή σου......
