Του Μάκη Δημητράκη
Φθινόπωρο του 1965. Περίοδος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσ/νίκης και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη συμπρωτεύουσα. Η ΔΕΘ αποτελεί ένα οικονομικό-πολιτιστικό γεγονός για όλη την Ελλάδα και πάμπολλες οι εκδηλώσεις στους κατάμεστους χώρους και κυρίως του «Παλαί ντε σπορ» στο οποίο πραγματοποιείται –μεταξύ άλλων- το Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού.
Ήταν θαρρώ βράδυ Πέμπτης και το ημερολόγιο έδειχνε 16 Σεπτεμβρίου 1965. Δύο φερέλπιδες-νεότατοι τότε- Βεροιώτες ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Καλογήρου και ο στιχουργός Μιχάλης Μαρμαράς σπάνε το αθηναϊκό κατεστημένο και συμμετέχουν στο Φεστιβάλ με το τραγούδι τους «Άσπρα Φτερά».
Πρώτα από όλα κέρδισαν την Επιτροπή Επιλογής Τραγουδιών και ταυτόχρονα τη συμμετοχή τους στην τελική φάση του Φεστιβάλ-διαγωνισμού. Περισσότερες από 200 οι υποψηφιότητες. Ακολούθησαν αρκετές συνεργασίες και πολλές πρόβες με τον μεγάλο ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας Μενέλαο Σπάθη και τελικά το βράδυ της εκδήλωσης «Τα Άσπρα Φτερά» με ερμηνευτές τον Τέρη Χρυσό και τη Μαίρη Οικονόμου ξεσηκώνουν το φιλόμουσο κοινό του «Αλεξάνδρειου Μέλαθρου» που δικαιολογημένα όρθιο χειροκροτεί δημιουργούς και εκτελεστές. Οι νεαροί βεροιώτες της μουσικής βραβεύονται!
Ο τύπος της επόμενης μέρας φιλοξένησε πλούσιο φωτογραφικό και όχι μόνο ρεπορτάζ και εμείς εδώ στη Βέροια δεν είχαμε τίποτε άλλο να συζητήσουμε παρά την ανεπανάληπτη μεγάλη επιτυχία των δύο συμπατριωτών μας. Για πολύ καιρό σε όλα τα «πηγαδάκια» της πόλης ήταν το πρώτο θέμα συζήτησης.
Θυμάμαι πως στην αυλή του εξατάξιου τότε Γυμνασίου της πόλης ήταν το αποκλειστικό γεγονός συζήτησης.
Βέβαια αυτή δεν ήταν η πρώτη δημόσια καλλιτεχνική παρουσία των Καλογήρου-Μαρμαρά. Είχε προηγηθεί το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, η πρώτη δημόσια εμφάνιση, στις εκδηλώσεις «Βέροια-Μουσική-Φως» που οργάνωνε το Τουριστικός Όμιλος Βέροιας όπου το «Τρίο Βέροια» αποτελούμενο από τους Πέτρο Καρανίκα, Νίκο Καλαϊτζή και Αντώνη Καλογήρου απέδωσε συνθέσεις τους καθιερώνοντάς τους με τον τρόπο αυτό στο φιλόμουσο κοινό της πόλης.
Ο Γιώργος Καλογήρου, που έχω την τύχη αλλά και την τιμή, να γνωρίζω εδώ και πάρα πολλά χρόνια, -αφού ο πατέρας μου εργάσθηκε στην πατρική τους επιχείρηση, το εστιατόριο «ΑΛΤ»-, από μικρός είχε ένα μεγάλο πάθος, τη μουσική την οποία ακόμη και στις μέρες μας «υπηρετεί» πολύ δημιουργικά.
Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές ασχολήθηκε συστηματικά μ’ αυτό που του άρεσε, μ’ αυτό που και σήμερα τον εκφράζει. Τη μουσική! Τα πρώτα μαθήματα κιθάρας πήρε από τον αείμνηστο Γιώργο Ζαμπούνη ενώ για δύο χρόνια έκανε μουσικές σπουδές (πιάνο και θεωρία) στο Ωδείο Βασιλειάδη. Συνέχισε τις σπουδές του –με πάρα πολλές δυσκολίες- στο Κρατικό Ωδείο Θεσ/νίκης.
Στη μουσική του διαδρομή έχει συνεργασθεί με μεγάλους συνθέτες όπως οι Χατζηνάσιος και Κουγιουμτζής ενώ έργα του έχουν ερμηνεύσει μεταξύ άλλων οι Γιάννης Πάριος, Μαρία Δημητριάδη, Ζωίτσα Κουρούκλη και Πόπη Αστεριάδη. Ο μεγάλος συνθέτης έχει γράψει ακόμη μουσική για θεατρικά έργα και το 2009 τη μουσική και τους στίχους του «Ύμνου» της ποδοσφαιρικής Βέροιας. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τον Βεροιώτη μουσικοσυνθέτη Πέτρο Ρίστα αλλά και τον νεαρό συμπατριώτη μας στιχουργό και ερμηνευτή Μέρκο Κούτρα.
Στην καθαρά επαγγελματική του ζωή ο Γιώργος Καλογήρου υπηρέτησε στο Δήμο Βέροιας, ενώ μετά τη συνταξιοδότησή του, μαζί με τον αδερφό του Μανόλη, εξέδιδαν την τοπική εφημερίδα «Βέροια».
Ο επιστήθιος φίλος του και συνεργάτης Μιχάλης Μαρμαράς που «ταξίδεψε» πριν λίγα χρόνια για τη «γειτονιά των αγγέλων» είχε αφιερώσει τη ζωή του στην ενασχόληση με τα κοινά της πόλης.
Επαγγελματικά είχε υπηρετήσει στην Πολεοδομία και για τριάντα χρόνια υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Χιονοδρόμων-Ορειβατών Βέροιας και πρόεδρος του Χιονοδρομικού κέντρου Σελίου.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Τουριστικού Ομίλου Βέροιας και ένας από τους οργανωτές των Φεστιβάλ.
Κατά διαστήματα δημοσιογραφούσε, έγραφε και δημοσίευε ενώ μεγάλη του αγάπη υπήρξε η ποίηση για την οποία και βραβεύτηκε με τα «Άσπρα Φτερά».
(Οι φωτογραφίες από faretra.info)
