«Είμαστε για να παίρνουμε τα βουνά!!!» *Του Πάρη Παπακανάκη

«Είμαστε για να παίρνουμε τα βουνά!!!» *Του Πάρη Παπακανάκη

«Είμαστε για να παίρνουμε τα βουνά» ήταν η χαρακτηριστική φράση των Βεροιέων του μεσοπολέμου που κυκλοφορούσε σχεδόν με εμμονή από στόμα σε στόμα με τις πρώτες ζέστες του Ιουλίου και η μαζική φυγή στη δροσιά του Βερμίου γινόταν κεντρικό θέμα στον τοπικό τύπο, αγαπητοί φίλοι:  

«Οι συμπολίται μας άρχισαν από ένας ένας, από μία μία οικογένεια να μας εγκαταλείπουν, πάν να παραθερίσουν. Το Σέλι, το Ξηρολίβαδο, το Κωστοχώρι και η Καστανιά τους υποδέχονται για να τους ξεκουράσουν από την καθημερινή βιοπάλη…» (Αστήρ Βερροίας Αρ.Φ. 91 – 2 Ιουλίου 1928).

Η παραθεριστική αυτή συνήθεια προέκυψε πιθανότατα από πολιτισμική επίδραση των βλαχόφωνων κατοίκων της Βέροιας, οι οποίοι κάθε χρόνο συγκεντρώνονταν μεν τον χειμώνα μέσα στην πόλη, αλλά επιστρέφανε οικογενειακά στα βοσκοτόπια του Βερμίου (κυρίως γύρω από το Σέλι και το Ξηρολίβαδο) μόλις ο καιρός το επέτρεπε και πήρε τη μορφή μαζικής καλοκαιρινής φυγής μετά την ολοκλήρωση της εγκατάστασης των προσφύγων της μικρασιατικής καταστροφής, οπότε στους παραθεριστικούς προορισμούς προστέθηκαν οι κοινότητες Καστανιάς και Κωστοχωρίου. Οι ξωμάχοι κάτοικοι των συγκεκριμένων προσφυγικών ορεινών κοινοτήτων εξασφάλιζαν ένα ικανοποιητικό επιπλέον εισόδημα παραχωρώντας προς εποχιακή ενοικίαση κάποια από τα δωμάτια των κατοικιών τους.

Αμέσως μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς λοιπόν ήταν καθημερινό φαινόμενο σε κάθε γειτονιά το πανηγυρικό τελετουργικό φόρτωμα ενός “μικρού νοικοκυριού”  σε κάποιο κάρο (οικογενειακό ή μισθωμένο), οι χαρούμενοι αποχαιρετισμοί και τα κατευόδια των γειτόνων. 

 

le:///C:/Users/B6B4~1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.jpg" o:title="1">

Οι προσφιλέστεροι παραθεριστικοί προορισμοί των Βεροιέων του μεσοπολέμου: Σέλι, Ξηρολίβαδο, Καστανιά, Κωστοχώρι

 

Η πραγματικά γενεσιουργός αιτία όμως όλης αυτής της παραθεριστικής παραζάλης δεν είχε καμία σχέση με τη σύγχρονη περί διακοπών σκέψη, αλλά…  με την τρομερή εξάπλωση της φθίσης (προθάλαμος της φυματίωσης) στην πόλη μας. Κατά τη διατύπωση του τότε επιφανούς ιατρού του «Προσφυγικού Νοσοκομείου Βέροιας» κ. Σ. Μουράτογλου:  «…η νόσος εξαπλούται προσβάλλουσα υπάρξεις από της καλύβης του πτωχού, μέχρι του πολυτελέστατου μεγάρου του πλουσίου. (…) Η νόσος αλματωδώς μεταδίδεται και η θνησιμότης εκ της φθίσεως καταπληκτικώς αυξάνει, εις τούτο συμφωνούν όλοι οι συνάδελφοι, αυτό αποδεικνύει η τριετής στατιστική του Νοσοκομείου, αυτό μας λέγει το ληξιαρχικόν βιβλίον του Δήμου…». (Αστήρ Βερροίας Αρ.Φ. 57 – 12 Ιουλίου 1927).

Έτσι λοιπόν, το ημερήσιο παραθεριστικό πρόγραμμα περιελάμβανε μεγάλα διαστήματα ανάπαυσης, χαλαρούς περιπάτους στο πλούσιο σε οξυγόνο, δασώδες περιβάλλον και καλό φαγητό.