Αστικά προς τα χωριά, προς την περιφέρεια, προς την πρωτεύουσα.
Προς Συρακούσες κανένα.
Κάποιος να ρωτήσει μυρμήγκια , πεταλούδες, τζίτζικες.
Τι κάνετε; Παρακολουθείτε τις εξελίξεις;
Μάθατε για την πανδημία του φόβου,
για τα διαφυγόντα κέρδη, για τις άδειες κερκίδες;
Για τις μάσκες τι μάθατε;
Μόνο οι Μουσουλμάνες με τις μπούργκες;
Εμείς ντιπ.
Σιγαστήρες στα φωνήεντά μας, κρυφτό η κοινωνία;
Οι γιαγιάδες οϊμεεε οϊμεεε λοξοκοίταγαν τα τρεχούμενα
κι, εμείς …που λέγαμε κάτω τα προσωπεία τι θα κάνουμε τώρα;
Η νοηματική γλώσσα μόνο;
Χαρά που πήραν τότε οι αριθμοί δεν λέγεται.
Τρέχαν από δω κι` από κει και κυρίως το 27
που θα συναντούσε το 424.
Σε παγκάκι τα λέγανε. Τι είδες στη ζωή σου;
Αριθμούς που τους στέλναν στα λογιστήρια,
άλλους που τους εκβίαζαν στους ισολογισμούς,
στις στατιστικές,
άλλους που τους στριμώχνανε
ανάμεσα στο 483227510 και την τετραγωνική ρίζα του τίποτα…
Αλλά ήταν και τ` άλλα.
Όικοδομικές άδειες, προκηρύξεις,
διαφωνίες ηλεκτροδότησης
διαγωνισμοί,
αντεγκλήσεις για τις επαναλαμβανόμενες συνήθειες,
πανηγυρισμοί της καθημερινότητας
και διαφημιστικά φυλλάδια των Super Market.
Τυριά, Τρυλ, ξεσκονόπανα, κομπόστες, παρμεζάνες,
οδοντόβουρτσες, πετσέτες, εντομοκτόνα.
Έτσι που ξενιτεύομαι στη μοναξιά μου
πηλίκο μιας αβεβαιότητας,
μονάχα κάτι μέρες ακροβατούν στις μετεωρίσεις των στιγμών …
Εγώ κοιτούσα προς το Super Market κι εσυ δεν ήσουν εκεί.
Άρα, τι τα χρειαζόμαστε τα Super Market!!!
Γιάννης Ναζλίδης
15 Μαΐου 2021
