Έφυγε και ο Σεπτέμβρης!Το καλοκαίρι πέρασε πολύ καυτό.Πρώτη φορά στον παράδεισο μου χρησιμοποίησα τον ανεμιστήρα.Το 1960 ανάβαμε σόμπα πρωί-βράδυ,πίναμε ζεστό γάλα και τσάι.Πόσο έχουμε αλλάξει το κλίμα...Η ΠΡΟΟΔΟΣ...
Μοιάζει με χάρτινο πύργο πάνω σε κινούμενη άμμο,ρισκάροντας και δοκιμάζοντας τεχνολογίες με ότι,κόστος.Τρέχει τόσο πολύ,που δεν προλαβαίνεις,να αξιολογήσεις τί είναι σωστό και τί λάθος.Μένεις απλώς σαστισμένος ,εκπληκτος,τρομαγμενος και ακολουθείς την μάζα η οποία περνά μπρός σου με ιλιγγιώδη ταχύτητα.Μέσα σε αυτή την δίνη των πληροφοριών χάνεις τον εαυτό σου.Υπομένεις σε ότι σου λένε.θα έλεγα επιφανειακά,χωρίς πολύ σκέψη,σαν με το ζόρι»έτσι για να τελειώνουμε»άραγε ποιός ξέρει τί;
Όποιο δρόμο διαλέξεις η πορεία του και ο στόχος έχει προκαθοριστεί.Έτσι νομίζεις ότι είσαι ο νικητής ενώ στην ουσία είσαι ηττημένος.όταν κάποιες φορές,νιώθεις κάπως άβολα και θελεις να ξεφύγεις από τον ανεμοστρόβιλο,που σε πήρε και σε σήκωσε,νομίζοντας απο εκεί ψηλά ότι είσαι ο κυρίαρχος το κόσμου,παλεύεις να κρατηθείς από μία ιδέα,μία θετική σκέψη,βρίσκεσαι ξαφνικά στην δυσάρεστη θέση να διαλέξεις ποιόν και τί θα ακολουθήσεις;Ποιό χρώμα ; Το Γκρι ή το Μαύρο; Αν ο Νους ξυπνήσει και σταματήσει αυτό τον μονόδρομο και διαλέξει μια άλλη παράκαμψη,που οδηγεί στο φώς του άσπρου αυτόν της αναζήτησης και της πραγματικής ελευθερίας,τότε δεν θα υπάρχουν φυλακές και ο χάρτινος πύργος,θα χαθεί μέσα στο νέο οικοδόμημα της γνώσης.
Τότε το γκρί και το μαύρο θα περιτριγυρίζονται από φωτεινά χρώματα.Ένα έντονο κόκκινο ας πούμε όπως η Καρδιά που κατάντησε να είναι μωβ απο την έλλειψη αγάπης.Ένα βαθύ πράσινο όπως την Ελπίδα,που την κλεισαμε στα τρίσβαθα της ψυχής μας και ντυθήκαμε,τον φόβο και την απελπισία.
Τότε οι άνθρωποι θα κοιτάζουν ψηλά,το γαλάζιο του ουρανού που τώρα δεν το βλέπουν,γιατί έχουν εξασκηθεί,να κοιτούν μόνιμα στο έδαφος.Τί μας εμποδίζει να κοιτάξουμε πιό προσεκτικά και συνειδητά γύρω μας; Τί μας εμποδίζει να είμαστε ευγνώμονες σε αυτά που μας δίνονται από τον Θεό;Τρέχουμε πίσω από το γκρι ή το μαύρο....
Καιρός να σταματήσουμε το τρέξιμο και να αρχίσουμε να περπατάμε.Θα συνειδητοποιήσουμε,ότι τρέχοντας χάνουμε κυριολεκτικά την ζωή μας.Προσπερνάμε ιδέες, εικόνες,φιλίες,σχέσεις,και αξίες.Ίσως συναντήσουμε δυσκολίες, κακοτοπιές,εστιάζοντας όμως στα φωτεινά χρώματα της αγάπης και της ελπίδας,να τα ξεπεράσουμε πιο εύκολα.Αξίζει λοιπόν τον κόπο να διαλέξουμε,μια ζωή γεμάτη χρώματα,από μιά ζωή μονότονη με Γκρί και Μαύρο!
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
